کلوب فرهنگی

"به رنگ علف"

persianclub2009 — Wed, 30 Jun 2010 10:12:18 GMT

یکی دو روزی طول کشید تا جانی گرفتم. در یک هفته ای که در بخش بودم خیلی ها آمدند به ملاقاتم غیر از هانیه! یکبار که از مادر پرسیدم گفت که با پدر و مادرش به مسافرت رفته. فهمیدم که آن سفری که از آن امتناع می ورزید بالاخره گردنبارش شده. روزی که از بیمارستان مرخص شدم، وقتی از درب شیشه ای بیمارستان قدم به بیرون گذاشتم با اینکه هوای گرم تابستان کمی آزاردهنده بود. انگار محبوسی که از زندان آزاد شده باشد نفس عمیقی کشیدم و گرمای آزاردهنده هوا را به جان خریدم. یکی دو هفته ای طول کشید تا باند سرم را باز کردم. حالم کاملاً خوب شده بود، غیر از چشمانم که کمی ضعیف شده بود و حس بویایی خود را ،که به کلی از دست داده بودم. جرأت نمی کردم راجع به این موضوع با پدر یا مادر صحبتی کنم. نمی خواستم خوشحالی کوچکشان را که به خاطرش همه چیزشان را فروخته بودند بهم بزنم. از هانیه هم هیچ خبری نبود. هر از گاهی هم که از بهزاد یا ناهید تلفنی سوال می کردم سعی می کردند که حرف را عوض کنند، مادرم هم همینطور!

تلفنشان هم که اصلاً جواب نمی داد !

باند سرم را که باز کردم یک روز تصمیم گرفتم قدمی بزنم. از منزل بیرون آمدم و آرام از کنار پیاده رو به پایین سرازیر شدم. بعد از مدت ها، قدم زدن در خیابان آنقدر برایم لذتبخش بود که نگو و نپرس!

نمی دانم چند دقیقه یا چند ساعت در خیابان ها پرسه می زدم که به یکباره خودم را کنار شمشادهای روز اول آشناییم با هانیه دیدم. یاد هانیه قلبم را گرم کرد و بی اختیار به طرف منزلشان سرازیر شدم. با اینکه گرما کمی آزارم می داد و پیراهنم در زیر بغل و پهلو ها از عرق تنم خیس شده بود ولی از پرسه زدن در خیا بان ها خسته نشده بودم.

سبزی درختان کنار خیابان و تازگی شمشادهای پیاده رو به محیط طراوت خاصی بخشیده بود و خیابان از خلوتی خاصی برخوردار بود. هر از گاهی که اتو مبیلی نفیر می کشید و با سرعت از خیابان خلوت می گذشت سکوت دل انگیز فضا را ، درهم می ریخت. از دور پیرمردی را که با شلنگ آب گل ها و شمشادهای پیاده رو جلو منزلش را آب می پاشید دیدم ، و ناخودآگاه تشنه ام شد. کمی قدم هایم را تند کردم. شاید از ترس اینکه مبادا قبل از اینکه به او برسم به داخل منزلش برود. نزدیکش که شدم سلامی کردم و گفتم:

..."خسته نباشید، اشکالی نداره کمی آب بخورم !؟"

پیرمرد همانطور که شلنگ را به طرفم دراز می کرد گفت: "چه اشکالی پسرم، آب مهریه حضرت فاطمه است ."

این تعبیرش چقدر به دلم نشست! آنقدر که سیراب شدم آب خوردم و دست آخر هم شلنگ آب را روی سرم گرفتم. کمی هم لباس هایم خیس شد ولی خنکای آب سرد گرمای بدنم را گرفت و چون جانی دوباره گرفتم دوباره به طرف منزل هانیه خیز برداشتم. سر کوچه شان یکی دوتا حجله بود، از آنها که برای مرده می گذارند! به سر کوچه که رسیدم بی اختیار نگاهی به عکس مردی که در کمرکش حجله گذاشته بودند انداختم! چهل و پنج، شش ساله به نظر می رسید، خوش قیافه و جذاب!

از پشت حجله سرک کشیدم و تا اواسط کوچه که منزل هانیه بود نظری انداختم. جرأت اینکه به داخل کوچه بروم نداشتم. با اینکه بعید می دانستم که خانواده اش مرا بشناسند ؛ و چه می گویم! آنها که اصلاً منزل نبودند و همگی مسافرت بودند! با اینحال کمی دلواپس بودم، قلبم تندتر میزد و با خود می اندیشیدم که من اینجا چه می خواهم!؟

از یکی از خانه های میانه کوچه ، خانمی بیرون آمد.، بی اختیار خودم را در پناه حجله پنهان کردم و سرم را با خواندن اعلامیه فوت گرم کردم.

"انا الله و انا الیه راجعون"

با نهایت تأثر و تأسف درگذشت نابهنگام مرحوم احمد ... و همسر و دختر مهربانش را به اطلاع دوستان و آشنایان...

به اینجا که رسیدم کمی مکث کردم، این نام فامیل چقدر برایم آشنا بود! زنی که از کمرکش کوچه می آمد از کنارم رد شد. زیر چشمی آنقدر نگاهش کردم تا از نظرم پنهان گشت. باز سرکی کشیدم و تا ته کوچه را نظری انداختم و یاد این فامیل آشنا افتادم و یکباره همچون تلنگری بر مغز ؛ به یاد هانیه افتادم، تا به خودم بجنبم دنیا دور سرم چرخید، پاهایم سست شد و رمق از وجودم پرکشید. به زحمت خودم را تا کنار دیوار رساندم، سرگیجه امانم را بریده بود و چکه های خون که از بینی ام بر روی پیراهنم می چکید، خبر از حمله ای دیگر داشت. هرچه کردم که خودم را سرپا نگهدارم، نشد که نشد! به زمین غلطیدم! با اینکه سوی چشمانم گرفته شده بود و همه چیز را تار می دیدم، خیلی سعی کردم کورمال خودم را تا نزدیک حجله بکشانم و شاید حائل دستم کنم و بپاخیزم ! ولی سردرد بی امان و سرگیجه جهنمی مهلتم نداد و لحظه ای بعد هیچ نفهمیدم!

پانوشت : بخشی از رمان " به رنگ علف" که برای بار دوم در دست بررسی جهت دریافت مجوز است . به نمایشگاه کتاب امسال که قد نداد ؛ امید آنکه به سال آینده قد دهد .

"طرف تاریک ماه"

persianclub2009 — Sun, 11 Apr 2010 11:37:18 GMT

سیاهی و ظلمت شب محله دژ طوسی تربت ، داشت جای خود را به رنگ خاکستری سپیده می داد . بچه ها از چند ساعت پیش دور هم حلقه زده بودند و با نفس های خسته این ده روزه ، آرام و یکنواخت ؛ با دم های گرم وخفه ای ، ذکر حیدر حیدر می دادند . صداها آن چنان گرفته و خفه بود که هر کس جز صدای خود ؛ دم بغل دستیش را به زور می شنید ! همه زانو زده بودند و در کورسوی یکی دو فانوس کم نور ، با آهنگ ملایمی ، سرهاشان را به رقص می آوردند و نوای گرفته حیدر را در گلوهاشان زمزمه میکردند . همه از خود بیخود بودند ، در این یکی دو ساعته ، چند صد بار و یا حتی چند هزار بار ذکر حیدر گرفته بودند ؛ فقط خدا میداند و بس !

سپیده که آرام ، از درز پنجره جنوبی حسینیه نخل ، سیاهی را در نوردید ؛ سید به آرامی قمه دولب سنگ خورده دسته نقره ای خود را ، "که نسل به نسل گشته ، تا به او رسیده بود " آرام از غلاف خود بیرون کشید ! حلقه جمعیت که بیست سی نفری بیشتر نبودند ، با زوزه آرام قمه سید که از غلاف خود بیرون می آمد ؛ هر یک قمه هاشان را از غلاف بیرون کشیدند . سید که در میان جمعیت ، مانند نگین این حلقه عشاق بود ، بوسه ای بر پهنای قمه زد و دستانش را محکم بر دسته نقره ای قمه حلقه کرد . ذکر حیدر هم چنان ، آرام و بیصدا بر لبهایش جاری بود . از پهنای قمه با هر ذکرش آرام بر فرق سرش می کوفت ؛ بچه ها هم همانند او متابعت می کردند . دقایقی این چنین گذشت ، با بالا آمدن تدریجی سپیده ، ضربه های پهنای قمه ها بر فرق سر این جمعیت هم سنگین تر می شد . اکثرا فرق سرهاشان ورم کرده بود ، ولی انگار هیچ نمی فهمیدند ! نفس ها در هم می پیچید و ذکر حیدر حیدر از دهان های کف کرده این جمعیت اندک ، آهنگ ضربه های قمه بر فرقهای سرشان بود . همه شان از خود بیخود شده بودند . و هریک انگار که در وادی خود خودشان سیر می کردند و بس ! از پیشانی سید قطره های عرق به زمین می چکید ، و هوای داخل حسینیه حسابی دم کرده بود .

بیرون حسینیه ، سر کوچه ، کمی بالاتر ؛ چند قزاقی کشیک می دادند ! هر از گاهی که یکیشان چرتش می برید ؛ تلنگری به بقیه می زد و تا نزدیک های در حسینیه قدمی می زد ! کمی هم انگار متعجب بودند ؛ که چطور بچه های حسینیه استاد علی مولوی امسال صبح عاشورا قمه نزدند !؟ حتما بعد هم می اندیشیدند ؛ با این رئیس کمیسری ، که صد رحمت به هزار جلاد ؛ خوب حق هم دارند ! ولی غافل از آنکه ؛ حلقه عاشقان بیدل ، دم به دم ، هم ذکر ، حیدر حیدرشان ، ساعتهاست که در محفل انسشان ، آرام و بیصدا در هیاهویند ! سپیده آنقدر بالا آمده بود ، که دیگر چشمها همدیگر را ببینند . که به ناگاه سید نعره یا ابوالفضلی را آن چنان از هزارتوی وجودش ، سر داد ، که چرت قزاق های سرکوچه را هم به یکباره پراند ! و با تیزی قمه آنچنان بر فرق سرش کوفت که خون تا سقف حسینیه هم پاشید ! پشت سرش ، جمعیت هم هر یک به نوبه خود ، با تیزی قمه هاشان فرق هاشان را شکافتند .

سردسته قزاق ها که نعره یا ابوالفضل سید ، چرتش را پرانده بود ؛ با چشمان پف کرده به طرف منزل استاد علی آمد ، و با احتیاط ،کلون در را کوفت . تاملی کرد و چون باز دید ، خبری نشد ؛ این بار کمی محکم کلون در را کوبید ! و گوشهایش را تیز کرد تا شاید چیزی بشنود ؛ که صدای استاد علی را از دور شنید :" آمدم ؛ آرام بگیر ؛ صبح علی الطلوع کیستی !؟" تا استاد علی دم در برسد ، سردسته قزاق ها هم ندا سر داد :" منم استاد ؛ صدایی شنیدم ، نگران شدم !" استاد در را که باز کرد ، آستین ها را برای وضو بالا زده بود ، از آستانه در که بیرون آمد و در را پشت سرش چفت کرد و در حالیکه یک سر و گردن از سردسته قزاق ها بلندتر بود ، گفت :" چه نگرانی !؟ شماها کار و زندگی ندارید!؟ صبح عاشوراست ؛ بروید به عزاداریتان برسید ! اینجا چه می کنید !؟" سردسته قزاق ها که حسابی شرمنده شده بود ؛ سر پایین انداخت و گفت :" ای آقا ؛ پیشانی نوشت ما هم این است ؛ ماموریم و معذور ؛ که اگر نکنیم ، نه فقط زن و بچه است که گرسنه میماند ؛ که پوست سرمان را هم این جلاد می کند !" و استاد در آمد که :" روزی دست خداست ؛ حالا اگر کاری ندارید بروم سر نماز تا قضا نشده !؟ " و قزاق شرمنده وسر به زیر ، بر گشت به سمت همقطارانش !

جمعیت که از قمه زدنشان فارغ شدند ، هر یک شال سیاهی که به کمرشان بود را به سرشان بستند ؛ هنوز از زیر شالهای بعضی ها خون می جوشید ؛ ولی خیلی طول نمی کشید که زخم هاشان دلمه می بست . کار هر سالشان بود ؛ تازگی که نداشت ! قبل از اینکه آفتاب بزند ، زیراندازها را که خون خالی شده بود تماما عوض کردند و هر جا که نشانی از خون بود شستند و طهارت دادند . و آرام یکی یکی از در پشتی حسینیه رفتند به طرف حمام ؛ که از قبل قرق کرده بودند ! برای اینکه خیلی هم سر و صدا نباشد ؛ هر یک طهارتی کردند و خونابه از صورت شستند و غسلی گرفتند و از در پشتی دوباره به حسینیه برگشتند ! طوری که آب از آّ تکان نخورد ؛ و مهیای عزاداری روز عاشورا شدند .

پانوشت : قطعه کوچکی است از رمانی بلند که چند سالی است گرفتارم کرده ؛ دعا کنید بلکه امسال به سرانجامی برسد !

"عمو دست قیچی ..."

persianclub2009 — Sun, 07 Mar 2010 13:16:29 GMT

"عمو دست قیچی ..."

...سفیدی برف چشم را می زد ؛ خیابان آناتول فرانس ، خالی از ازدحام بود ؛ دختر کنار دست پسر ، ایستاده بود ، و هر دو به دور دستی خیره بودند . برف لحظه ای از بارش باز نمی ایستاد ؛ سرما تا مغز استخوان هاشان را می آزرد . دختر نگاهی به پسر انداخت و گفت :

..." سردمه بابک ...!" و دستانش را تنگ در جیبهای کاپشنش ، فرو کرد ؛ پسر نگاهش را از دوردست دزدید و گفت :

..." الآناست که پیداش شه ...!" و دوباره ، دوردست را نگریست . دختر دوباره این پا و آن پا کرد و گفت :

..." بابک ..؛ دارم میترکم از سرما ...!" و پسر که هنوز نگران دوردست ها بود ، موهای سیاه و براقش را ، از برف سفیدی که رویش نشسته بود ، تکاند و گفت :

... " خیل خب بابا ، راه بیفت بریم بالا ...؛ یکیو میشناسم تو بولوار ؛ فقط خدا کنه که باشه ..!" وتنگ هم راه افتادند . برف تا زانو ، بالا آمده بود . در کمرکش بولوار الیزابت ، پسر ، ساقی را دید . و با شتاب به طرفش شلنگ انداخت . دختر هم با یکی دو قدم فاصله ، پشت سرش بود . به ساقی که رسید ؛ نفس زنان گفت :

..." کجایی داش ؛ داری بسازیمون ..!" ساقی که پسر جوانی بود هم سن و سال بابک ؛ با عصبانیت رو به پسر کرد و گفت : ..." چته !؟ آرومتر ؛ نکنه میخوای دنیا رو خبر کنی ..!؟" پسر ، نگاهی به دور و برش کرد ، که خلوت بود و آرام ؛ و با تعجب گفت :

... " اینجا که کسی نیست ..!"

... " نیست که نیست ..؛ حالا بگو بینم ، چی میخای ..!؟"

... " یه مثقال از اون سه زنگولت ...!"

ساقی نگاهی به اطرافش کرد که خلوت بود و آرام ؛ و دستش را به طرف پسر دراز کرد و گفت :

... " خیالی نیست ..؛ بیا بالا ..!" بابک دست کرد جیبش ؛ و چندتایی اسکناس بیرون کشید و گذاشت کف دست ساقی ..!

... " همین جا بپلکید تا بیام ..!" و مثل قرقی از نگاهشان گریخت . دختر با نگرانی پسر را نگریست و گفت :

... " نکنه بره و نیاد ...!؟" و پسر ، رد نگاهش ساقی را می پایید که حالا دیگر ، در میان انبوه شمشادهای برف گرفته بولوار ، گم شده بود . چند دقیقه ای طول کشید تا ساقی دوباره برگشت ؛ و دختر و پسر با دیدنش ؛ نیششان تا بناگوش باز شد . ساقی نگاهی به اطراف انداخت ، که خلوت بود و آرام ؛ و حشیش را گذاشت کف دست پسر و مثل قرقی از آنها دور شد . پسر از خوشحالی داشت بال در می آورد ؛ با سرعت توتون سیگاری را خالی کرد کف دست دختر ؛ و به اندازه نوک انگشتی ، از حشیش را کند و بین دو چوب کبریت گیراند و به آتش کشید ؛ داغ که شد ، با انگشت شست و سبابه ، پودرش کرد و داخل توتونها ریخت . و سیگاری را بار زد و میان لبهایش گیراند و به آتش کشید . و دودش را آنچنان با حرص و ولع به داخل ریه هایش فرو داد ؛ که گویی طفل شیرخواری که به پستان مادر میک بزند ..! آنچنان که دختر صدای اعتراضش در آمد ، و بالاخره هم با تعجب و حیرت گفت :

... " پس من چی بابک ..!؟" پسر که انگار ، اصلا فراموشش شده بود ؛ سیگاری را به طرفش گرفت و دختر هم به سیگاری حشیش ، چندین پک عمیق زد . به دقیقه نرسیده ؛ آنچنان نشئه بودند ، که انگار پاهاشان روی زمین بند نبود . چشمانشان همچون دو کاسه خون به سرخی نشسته بود ؛ و خنده و قهقهه ، لحظه ای از لبهاشان دور نمی شد . فارغ از تمامی دنیا تنگ هم ، از بولوار به طرف آناتول فرانس سرازیر شدند . ناگهان ، کامیونی که سربالایی خیابان از برف پوشیده شده را ، با زور و زحمت بالا می آمد ؛ نظر بابک را به خودش جلب کرد . نه خود کامیون ؛ که پلاکش ؛ که کمی کج بود ...! آنچنان ریسه ای رفت ؛ که از خود بیخود شد ! دختر هر چه کرد ؛ نتوانست که آرامش کند . دست آخر هم بابک ؛ از خنده بیش از اندازه ؛ پاهایش سست شد و در برفی که تا زانو بالا آمده بود ؛ به زمین افتاد ..! در آن ، دندانهایش درهم قفل شد ؛ وتمام عضلاتش مثل سنگ خشک و سفت گردید !

دانشجویانی که از دانشگاه تهران بیرون می آمدند ؛ دختر و پسری را دیدند ؛ که حالشان مساعد نبود ؛ و وقتی نزدیکشان شدند ؛ یکی از دانشجویان با دیدن حالت های بابک ، فریاد زد :

... " این پسره ، سنگکوب کرده ، کره لازمه ...!" و یکی دیگر از دانشجویان ، به طرف بقالی آن طرف خیابان دوید که کره ای بخرد ....!

ناشر تا اینجای قصه را که خواند ؛ رو به زن جوان کرد که نویسنده داستان بود گفت :

... " دخترم ؛ بابت این کتاب که مجوز نمیدن ...!" و دختر با هیجان گفت :

... " چرا ...!؟"

... " خب معلومه ؛ شما تمام جزئیات یه عمل خلافو ، ریز به ریز تو همین دو سه صفحه توضیح دادین ...! چه انتظاری دارین ...!؟"

... " اولا که ، زمان این قصه مال قبل از انقلابه ...؛ در ثانی ؛ مگه با کتمان واقعیت ؛ میشه معضل اعتیادو حل کرد ...!؟

... " شاید ، حق با شما باشه ..؛ ولی یادت باشه که ، ما هم خط قرمزهایی داریم ...!"

... " حالا چیکار باید کرد !؟"

... " می سپاریمش دست " عمو دست قیچی " ...!"

... " عمو دست قیچی دیگه چه صیغه ایه ...!؟"

هفته بعد که زن جوان برای بازبینی قصه اش که حالا دیگر ، ظاهرا ویرایش شده بود و آماده ارسال برای مجوز ؛ به دفتر نشر آمد ، ناشر یک نسخه از قصه را به او داد و گفت :

... " دستش درد نکنه "عمو دست قیچی " ! حالا شد یه قصه درست و حسابی ..!"

و دختر هر چه قصه را بیشتر خواند ، برایش غریبه تر آمد ! تا آنجا که ، دست آخر با عصبانیت رو به ناشر گفت :

... " این که قصه من نیست ..! پس رمان من کجاست ..!؟"

و ناشر که با پیپش ور می رفت ؛ تکیه اش را به صندلی گردانش محکم کرد و گفت :

... " مگه نمی خای ؛ کتابت چاپ بشه ...!؟"

پانوشت : خودسانسوری معضلی است که امروز گریبان تمام نویسندگان و ناشران را گرفته است ؛ گو اینکه دوستی می گفت :

" سانسور خلاقیت می آفریند ...!"

"اپیزود یک"

persianclub2009 — Thu, 04 Feb 2010 06:49:14 GMT

اپیزود یک

... پیرمرد ؛ فرتوت و علیل ، سوار بر ویلچر ، به کمک دو مامور ، که دو طرفش بودند ، وارد صحن دادگاه شد . از ظاهرش معلوم بود که آنقدر خسته و درمانده است که نای باز نگداشتن پلکهایش را هم ، از پشت آن عینک ته استکانیش ، برایش مشکل بود ! وقتی در جایگاه اتهام در مقابل قضات قرار گرفت ؛ همهمه حضار به یکباره فروکش کرد ، و دو مامور هم از او فاصله گرفتند .

بدنش لخت و بی حس بود ؛ دستانش مثل دو تکه چوب خشک ، روی دسته ویلچر افتاده بود ، و چشمانش ، کم سو و بی رمق زیر شیشه های عینک ته استکانیش ، دو دو می زد . ته ریش سفید و خاکستریش ، پیرتر از آنی که بود نشانش میداد . لکنت زبانش آنقدر بود که نیمی از حرفهایش برای قضات و حاضرین نامفهوم بود . با اینکه دفاعیات از پیش نوشته شده را ، بارها و بارها ، در بند انفرادی خوانده و مرور کرده بود ؛ با اینحال بیش از یکی دو جمله نتوانست که بگوید ! که آن هم بسیار ناشنوا و نامفهوم بود . دست آخر هم ، لایحه اعترافات را ، دادند که یکی از هم بندانش ؛ که برای دادگاه بخواند .

مدعوین محدود بودند و درچین ؛ ادبیات اعترافات با آنچه که مردم از پیرمرد سراغ داشتند ؛ تفاوت فاحش داشت ! آن قدر فاحش که گاها باعث خنده و مضحکه هم میشد ؛ راست یا دروغ ؛ هیچ کس باور نکرد ، "غیر و خودی .."

پُر خوان

persianclub2009 — Thu, 21 Jan 2010 09:25:18 GMT

پرخوان خوان

.... مراسم شمنی پرخوان در ترکمن صحرا - مردی که به او پر خوان می گویند و در واقع جادوگر و طبیب منطقه است برای شفای بیمارانی که از دور و نزدیک از همه ی نواحی ی گرگان و بجنورد و ترکمن صحرا برای درمان پیش او آورده اند ، آیینی قدیمی را اجرا می کند . به او پرخوان میگویند و برای همه فردی مقدس است .... پر خوان وارد اتاق می شود ..دکمه ضبط صوت را فشار می دهد . موسیقی ترکمن که ریتمی تند و پر هیجان دارد پخش می شود . در گذشته این مراسم در حلقه ذکر و با موسیقی زنده و ساز ترکمنی برگزار می شده . شش نفر به گرد آتش می چرخیده اند و در حالت جذبه شعر و ذکر می خوانده اند.

پر خوان نگاهی به همه می اندازد ....خیلی زود ما را میان جمعیت می بیند که با دوربین و لباس های غیر بومی و شکل متفاوت بین مردم نشسته ایم . در حالتی خلسه وار دور اتاق آواز خوان می گردد و به تک تک میهمانان نگاه می کند . از قبل کسانی را که می بایست شفا یگیرند به او معرفی کرده اند، بعد یکباره خود را از طنابی که به سقف بسته است آویزان می کند و طوری می چرخد که با طناب به بالا می رود و تا نزدیکی سقف می رسد . دوباره در همان شور و جذبه با طناب تاب می خورد و پایین می آید .و با خنجری که در یک دست گرفته روی هوا خط می کشد و می چرخد .با ریتمی مانند ذکر شعر می خواند و چیزی را تکرار می کنند و جمعیت به او با همان ریتم و کلمه پاسخ می دهند . مثل دراویش می رقصد و هراز گاهی زانو می زند و با با ورد هایی که می خواند و با تلفیق کلمات در فرمی ترکمنی شبیه شهیق اسب هی هی هی گویان یکباره نعره ای می کشد و لبه خنجر را بر گردن بیماری که برای شفا آورده اند می گذارد و خود در حالتی خلسه گون سرش را می چرخاند جیغ می کشد و بارها به بیمار حمله می کند تا بیمار به حالتی از بیهوشی و بی خودی کف اتاق می غلتد و ناله می کند جمعیت یکسر دچار حالتی مالیخولیایی شده و همه جیغ کشان اصواتی غریب شبیه زوزه ی باد و حیوانات وحشی و گرپ گرپ صدای سم اسب را تقلید می کنند . ما هاج و واج نشسته ایم و زل زده ایم به دور و برمان !

پانوشت : داستانک فوق از نوشته های " آزیتا قهرمان " است که به دلم نشست ؛ فرهنگ غنی بومی این مرز و بوم ، پر از مراسمی است که بعضا ، خرافه ای بیش نیست که رنگ و بوی تقدس هم گرفته ..! ولی از آنجا که با باورهای مردم این مرز و بوم ؛ اجین گردیده ! در بسیاری موارد ، بسیار هم کارساز و موثر است ....

"موسیقی در سوگ ...!"

persianclub2009 — Wed, 23 Dec 2009 18:58:18 GMT

... همانقدر که اشعار خوب و مناسب ، می تواند سوگ عزیزی را به نمود و نمایش بنشیند ؛ یک موسیقی هماهنگ نیز میتواند زیبایی شعر را دوچندان کند . شاید به همین لحاظ هم بوده که از قدیم الایام ، در جای جای میهنمان ، در مراسم مختلف سوگواری ، موسیقی هایی آیینی هم از جایگاه محکم و استواری برخوردار بوده ؛ چرا که موسیقی جزئی از فرهنگ آیینی ماست ! منتهی این اواخر کمی زیاده روی ها و بدعت ها نه تنها باعث گردیده که موسیقی آیینی از مراسم سوگواری ها حذف شود ؛ که اشعار و نوحه ها هم رنگ و بویی دگر گرفته و به سمت و سویی بیراهه رفته ؛ که قطعا میتواند آسیبی جدی باشد برای مراسم تعزیه و سوگواری ، که سالهاست در کشور ما از جایگاه رفیعی برخوردار است . متأسفانه با وجود قدمت چند صدساله موسيقي مذهبي و هنرهاي عاشورايي، هنوز بين كارشناسان موسيقي اين حوزه توافق حاصل نشده و بدعت‌گذاري‌هاي نسل جديد نيز هنوز به پايان نرسيده‌است. از سوي ديگر، مفهومي كه از موسيقي مذهبي در ذهن شكل مي‌گيرد، يك نوع موسيقي اندوه و غم است كه هميشه همزمان با ماه محرم و ايام سوگواري امام حسين(ع( از راديو و تلويزيون شنيده مي‌شود،) در‌حالي‌كه غم و اندوه تنها يكي از جنبه‌هاي موسيقي مذهبي است و توجه بيش از حد به اين جنبه از موسيقي مذهبي است كه عده‌اي را به سوي بدعت‌گذاري سوق داده‌است. در اين ميان دستگاه‌هاي فرهنگساز و رسانه‌هاي گروهي در تعريف و ترويج موسيقي مذهبي درست مسئوليت مهمي به‌عهده دارند كه متأسفانه به‌جاي انجام اين مسئوليت، با بدعت‌گذاران همراه شده و از موسيقي مذهبي اصيل غافل مانده‌اند.

حاتم عسگري فراهاني ، تعزيه‌خوان و پژوهشگر موسيقي مذهبي توجه بيش از حد به جنبه اندوه موسيقي مذهبي را يكي از آسيب‌هاي موسيقي مذهبي دانسته و مي‌گويد:"با وجود تأكيد دست‌اندركاران و كارشناسان موسيقي مذهبي متأسفانه تنها به يكي از جنبه‌هاي موسيقي مذهبي توجه شده و ساير ويژگي‌هاي اين نوع موسيقي مورد بررسي قرار نگرفته‌است."

عسگري فراهاني، موسيقي عاشورايي را بارزترين نوع موسيقي مذهبي دانسته و درباره ويژگي‌هاي آن مي‌گويد:"موسيقي عاشورايي نيز صرفا به اندوه و غم خلاصه نمي‌شده و طي چند دهه گذشته تغيير شكل داده است. در حقيقت تعزيه‌خواني نيز صرفا اندوهناك نبوده و شور نيز داشته كه اين با ماهيت تعزيه‌خواني هماهنگ است."

اين رديف‌دان و پژوهشگر موسيقي ايران از رشادت و شهادت به‌عنوان مهم‌ترين مفاهيم مذهبي ياد كرده و مي‌افزايد:"در فرهنگ اسلام و شيعه، رشادت و شهادت مفاهيم بسيار والايي هستند كه مي‌توان با كمك موسيقي آنها را به خوبي نشان داد. اما متأسفانه تا‌به‌حال اين مفاهيم در موسيقي مذهبي، با گريه و اندوه و غم بيان شده و همين يكي از آسيب‌هاي جدي موسيقي مذهبي ماست كه با اصل مذهب تناقض دارد، چرا كه در روايت‌ها آمده‌است كه شهدا، شادي‌كنان به ميدان جنگ مي‌رفتند اما ما با اندوه و غم از رشادت‌هاي آنها ياد مي‌كنيم."

وي با بيان اينكه مجموعه موسيقي ايران ريشه مذهبي دارد، نوحه‌خواني را يكي از شاخه‌هاي موسيقي ايران دانسته و درباره آن مي‌گويد: "حتي پيش از اسلام نيز موسيقي ما زمينه و درون‌مايه مذهبي خاص خود را داشته اما با ورود اسلام و رواج مذهب تشيع، ‌شكل اين موسيقي تغيير كرده و به شكل امروز درآمده‌است."

عسگري فراهاني صدا و سيما را مهم‌ترين رسانه براي ترويج مداحي و روضه‌خواني صحيح دانسته و درباره نقش اين رسانه مي‌گويد:"صدا و سيما به‌عنوان يك رسانه فرهنگساز موظف است موسيقي درست مذهبي را با كمك كارشناسان و دست‌اندركاران اين حوزه شناسايي كرده و نوع درست آن را در برنامه‌هاي خود پخش كند."

هوشنگ جاويد، محقق و پژوهشگر موسيقي نواحي و مذهبي يكي از مشكلات موسيقي مذهبي در ايران را غلبه مفهوم اندوه بر رشادت دانسته و مي‌گويد:"متأسفانه وقتي از موسيقي مذهبي صحبت مي‌شود همه تصور مي‌كنند تنها نوحه‌ها و مرثيه‌ها موسيقي مذهبي هستند، در حالي‌كه اندوه تنها يكي از جنبه‌هاي موسيقي مذهبي است و در حقيقت موسيقي مذهبي هم شور دارد و هم سوگ. حتي اگر در زمينه اجراي اين دو شاخه( شور و سوگ) وارد شويم مي‌بينيم كه هركدام شاخه‌هاي زيباي ديگري نيز دارند. حتي گونه‌هاي آييني هر كدام بسيار پررنگ‌تر از گونه‌هاي ديگر است اما ما متأسفانه فقط به روضه‌خواني و نوحه‌خواني توجه داريم."

جاويد ذكر را يكي از مهم‌ترين عناصر موسيقي مذهبي دانسته و مي‌گويد:"ذكر چندين جنبه دارد و هر كدام از اين ذكرها نيز با نغمه‌ها و آواهاي بسيار زيبايي همراهند اما كمتر به آن توجه شده، در‌حالي‌كه موسيقي مذهبي جهان اسلام و تشيع فقط به مرثيه و نوحه ختم نمي‌شود و شاخه‌هاي فراواني دارد؛ مانند ذكرخواني، توسل‌خواني، چاووش‌خواني، نعت‌خواني، حمد‌خواني، مناجات‌خواني و... كه حدود صد شاخه هستند. اما ما در غياب كارشناسان موسيقي فقط يك جنبه از موسيقي مذهبي كه اندوه و نوحه است را بيش از ساير جنبه‌ها مي‌شنويم."

جاويد درباره ديگر مباحث مربوط به موسيقي مذهبي مي‌افزايد:"چندي پيش عيد غدير بود اما هيچ‌كدام از رسانه‌ها به مسئله غديريه‌خواني توجه نكردند، در‌حالي‌كه غديريه‌خواني بخش بسيار مهمي از موسيقي مذهبي ماست و مي‌شد به‌جاي پخش موسيقي مثلا شاد از اين نوع موسيقي مذهبي استفاده كرد."وي يكي ديگر از عناصر موسيقي مذهبي را اضحي خواني دانسته و مي‌گويد:"ما پيش از اين موسيقي ويژه عيد قربان را داشتيم كه به آنها اضحي خواني مي‌گفتند. "

اين اضحي خواني از بين‌رفته و بيشتر بين تركمن‌ها و كردهاي غرب كشور باقي مانده چون به آنها توجه نشده و به جامعه معرفي نشده‌است، درحالي‌كه مي‌توان اطلاعات جامع و كاملي نيز از اين نوع موسيقي به‌دست آورد و جامعه هنرمندان را از اين بست و گرفت درآورد تا در هر مناسبت مذهبي دچار سردرگمي نشوند و كمتر به موسيقي مذهبي آسيب وارد كنند.

جاويد همچنين مي‌گويد:"جالب است بدانيد كه يكي دو شركت خارجي كه وارد‌كننده اجناس به كشور ما هستند، چنان علامت‌هاي عزاداري را بزرگ كردند كه درنهايت منجر به حذف آنها شد. حتي همين شركت‌ها باعث شدند كه طبل‌هاي جديد و عجيبي وارد ايران شود كه درنهايت حذف آنها را به‌دنبال داشت. اين موضوع يكي ديگر از صدمه‌هايي است كه به موسيقي مذهبي وارد شده اما آسيب‌هاي آن مورد پژوهش قرار نگرفته‌است."

جاويد به مسئله نظارت در موسيقي مذهبي اشاره كرده و مي‌گويد:" متأسفانه بر همه چيز به غيراز نوحه‌خواني‌ها نظارت مي‌شود و حتي توليداتي كه در زمينه موسيقي مذهبي به بازارارائه مي‌شود نيز مورد ارزيابي كارشناسان موسيقي مذهبي قرار نمي‌گيرد. به هر‌حال اين مسائل در موسيقي مذهبي بسيار مهم هستند و بايد مورد بررسي اهل هنر و فقه قرار گيرد تا يك توافق جدي حاصل شود و تكليف موسيقي مذهبي مشخص شود."

"سیاوشون"

persianclub2009 — Wed, 16 Dec 2009 12:34:18 GMT

... کمتر کسی است که با فرهنگ و ادبیات ایران ، آشنایی ای داشته باشد و از فردوسی و شاهنامه اش ، چیزی نشنیده باشد . در میان شخصیت های اساطیری شاهنامه ، شاید بی اغراق ، نام "سیاوش" شاهزاده اسطوره ای کیخسرو ، نمود دیگری داشته باشد . قصه سیاوش ماجرای عجیبی است که سلطان سخن "فردوسی بزرگ" آن را زیبا و دلنشین به قلم کشیده و به نمایش نشسته است . سیاوش شاهزاده ای است دست پرورده رستم ؛ و پهلوان اسطوره ای زابلستان ، او را آنچنان پروریده که به اندازه ارزنی حتی ، زشتی و پلیدی در وجود او راه ندارد . او وقتی جوان برومندی میگردد به دربار شاه ایران "پدرش کیخسرو" قدم میگذارد و همانند یوسف در مکر زنان دربار گرفتار میشود . اگر تاوان بیگناهی یوسف زندان بود ؛ اثبات بیگناهی سیاوش بر اساس آیین آن روز گذشتن از آتش است . و سیاوش همچو ابراهیم از آتش میگذرد ...! آزمون سیاوش به همین جا ختم نمیگردد ؛ که آزمون دشوارتری در پیش رو دارد ! آری او پس از ماه ها مبارزه سخت و طاقت سوز و پیروزی بر دشمن برای دست یازی به صلح ؛ با افراسیاب دشمن ، پیمانی می بندد ؛ که شاه ایران از او میخواهد که عهد بشکند و پیمان زیر پا بگذارد ؛ که این رسم پلید در وجود او راهی ندارد ...! سر پیمان ، با افراسیاب دست دوستی میدهد که سرانجامی جز کشته شدن ندارد ! کشته شدنی آرمانی ؛ کشته شدن در رسیدن به حقیقت . "شهادت"

... لذا ایرانیان ؛ از آن پس در سوگ سیاوش ، سیاه می پوشیدند و مویه می کردند و با ناخنهاشان صورت می خراشیدند . این مراسم در گویش های مختلف اقوام ایرانی به "سوگ سیاوش" معروف بود که خلاصه ای را در زیر خواهم آورد .
زاري بر مردگان از ديرباز مرسوم بود با اینکه اوستا آن را منع مي کرد و معتقدان به آن همچنان بر عزيزان از دست رفته مي گريستند.

اهل بخارا را برکشتن سياوش سرودهاي عجيب است و مطربان آن سرودها را کين سياوش گويند... مردمان بخارا را در کشتن سياوش نوحه هاست چنانکه در همه ولايت ها معروف است و مطربان آن را سرود ساخته اند و مي خوانند و قواّلان آن را گريستن مغان خوانند و اين سخن زيادت از سه هزار سال است.

صادق هدايت در ترانه های عامیانه اش نقل مي کند: «در مراسم سوگواري درکوه ليکويه زن هايي هستند که تصنيف هاي خيلي قديمي را با آهنگ غمناکي به مناسبت مجلس عزا مي خوانند و ندبه و مويه مي کنند، اين عمل را سو سيوش(سوگ سياوش) مي نامند.

" مرگ ... "

persianclub2009 — Sat, 12 Dec 2009 07:12:10 GMT

من همه کنکاشم از دیروز
        ره به هیچستان است ...
               خاطراتی مبهم ؛
      و تباری که به یک پشت بسنده شده است ...!

من تبارم شاید ،
        برسد تا آدم ...
             من ولی ؛ جز پدرم ...
                  هیچ پشت دگری را ؛ نه به خاطر دارم ...!

پدرم ، مردی بود آهنگر
که معاشش را از ...
پتک کوبیدنِ بر آهن سخت ... می کاوید ..

پینه دستانش ،
مانعی بود ...
که دستی به نوازش بکشد بر سر ما ...!

زادگاهم شهری است
        تکیه بر جنگل و کوه
                 با زمستان هایی ..؛
                         به دارازای دو فصل ..

من از این شهر
به جز کودکیم ..
یادماندی ؛ نه به خاطر دارم ..

خانه ای ، کاه گلی ..
        با حیاطی که به اندازه تنهایی بود ..
             حوضکی داشت ، به رنگ آبی
                که زلالیت آب ، را می شد ..
                     به تماشای دگر بار و دگر باره نشست ..!

باغچه ای داشت ، به سبزینه سبزی هایش
       عطر ریحان و شمیم نعناش ..
              مژده رفتن سرما و زمستان را داشت
                                         مژده آمدن فصل بهار ..!

و اتاقی که به اندازه دلتنگی بود
با زمستانی سرد ..
و بهاری مطبوع ..

کودکی بیش نبودم که پدر
           کوله بارش را بست ..!
                     سفری آغازید ..
   به کجا ..!؟
               کاش میدانستم ..!
در زمستانی سرد
پدرم رفت ؛ که شاید بتواند ما را ..
از فلاکت برها ند...اما ...

در میان جنگل
     جنگل تاریکی ..، توی تلی از مه..
"تنگراهی .."
                  که جولانگه دیو و دد بود ..
                                پدرم را بلعید ..!

مادرم سخت گریست
گریه ای طولانی
ولی افسوس ..؛ چه سود ..!؟

نابهنگامی این گمشدگی ، باعث شد
              فقر ..، چنگال کریه خود را
                         در گلومان هر روز
                                       بیشتر چنگ زند ..!

تا به آن روز اگر ..، سیر نبودیم گاهی ؛
سیر بودن ، به فراموشی رفت ..؛ از آن روز ..!

غم و بیماری مادر یک سو
    تن رنجوری خواهر ، سویی
       شیون و آه برادر ..؛ گویی
           دگر از تاب و توان ، خارج بود ..!

کودکی بیش نبودم ..؛ که به غربت شاید
کوچمان آغاز شد ...
به کجا ..!؟
کاش می دانستم ..!

من همه کنکاشم از دیروز
یادماندی تیره است ..
تیره همچون شب تار ..

راه اندر پی راه
شهر اندر پی شهر
به کجا می رفتیم ..!؟
کاش می دانستم ..!

آسمان هم ، سر ناسازی با ما را داشت !
رعد ، چون شیر نری می غرید ..
برق با آتش شمشیری خود ؛
"قصد داشت "
آسمان را گویی ..؛ "بشکافد ..!"

چادرش را مادر ؛ چتر کرد بر سرمان ..
و به دنبال پناهی ، جایی ..
همچو هاجر ، که به دنبال سراب ..
گشت ؛ شاید که بیابد راهی ..!

آسمان می بارید
رعد ، چون شیر نری می غرید ..
و من و مادر و خواهر ؛
و برادرهایم ..
زیر شلاقهّ بارش – تن رنجوریمان – می لرزید ..!

زنده بودن گاهی ؛
نعمتی نیست ؛ که به شکرانه آن
سجده بر خاک بساییم و عبادت بکنیم !

مادرم هم آن روز ؛
                     به دیار ابدیت پیوست ..!
تن رنجوری خواهر ، هرگز ؛
                    تا به مقصد نرسید ..!
و برادرهایم ،
                   به شتابان پی آنان رفتند ..!

زنده بودن گاهی ؛
بس عذابی است ، که در سوگ عزیزان باید ؛
       "خاک غم بر سر کرد " و به بخت بد خویش اندیشید ..
مرگ شاید آن روز
     بهترین مرهم و تیمارم بود ؛
             ولی افسوس که روگردان بود !
   "و تنفر را در تار و پودم انباشت "

من از این دار ..به جز ، درد ، ندیدم چیزی ..!

سال ها طول کشید ،
              تا که "نسیان" به دادم برسد ؛
و محبت بتواند ، قدری
             دل تاریکم را ، به امیدی کم سو ؛
                    نور و گرما بخشد ..

برگزیدم جفتی ،
همسری ، تا که به تنهایی خود
نقطه عطفی بگذارم ، شاید ؛
در پناه عشقی ، دلمان گرم شود تا فردا ..

کلبه عشق و محبت را ما
         ساختیم ؛ بر تن تنهایی مان ..
              داغی تن هامان ، غالب تنهایی شد !
                   بوسه هامان جانی ، تازه بر کالبد خسته دمید
حاصل عشق و محبت شاید
کودکی شد که به تنهاییمان ؛ پایان داد ..

پسرم تا که به ماهی برسد
همسر از دستم رفت ..!

آه .. این بد یمنی ؛ وای .. این بخت سیاه ؛
تا به کی ؛ گیر گریبانم بود ..!؟
کاش می دانستم ..!

پسرم ، تا به سرانجام رسد ..
خواب و آرام به چشمم نرسید !
همه حاصل عمرم شده بود
تک تک ثانیه های ثمرش ..
و خدا میداند ؛ به من شوم اقبال .. چه گذشت !
تا که پویایی و فرخندگیش را دیدم ..!

نور چشمم شده بود ؛ نگران قد و رعنایی او
ولی افسوس ؛ که این شادی کوتاهی بود ..!

چون که روزی او هم
سخنی از سفری گفت ؛ که بند دل من ..
ناگه از هم بدرید ..!
آه صد درد و دریغ و افسوس
پسرم هم ، چو پدر رفت ، پس گمشدگی ..!

من همه کنکاشم از دیروز
به جز از "مرگ" نبوده ثمری ...

پانوشت : مرگ هم واقعیتی است همانند تمامی مراحل زندگی
که فرار از آن ممکن نیست ...!

"سراغ "

persianclub2009 — Thu, 03 Dec 2009 11:10:09 GMT

به هر تکبیر بانگی
بر منار مسجدی ؛ گاهی ...
سراغی از تو می گیرم !

موذن ...؛
گاه گاهی که دلم تنگ است ...
به بانگ آهنگ تکبیرت ..؛
صفایی ده به دل

"چون که خوش آهنگ است ...!"

"بابا کرم ... دوستت دارم ..

persianclub2009 — Sat, 07 Nov 2009 07:40:41 GMT

... اوایل انقلاب ، نیمه دوم سال 58 ، که به یمن انقلاب فرهنگی دانشگاه ها تعطیل شد ؛ هر کدام از بچه ها ، پرت شدند طرفی ! شهرستانی ها که از خدا خواسته ؛ بی معطلی ، بار و بنه را بستند و د برو که رفتی ولایت ! تهرانی ها هم ، هر کدام به طرفی . یادش بخیر ؛ دوستی داشتم تئاتری . بیشتر، تئاترهای خیابانی کار می کرد ، و بعضا در مناسبت هایی ، تعزیه میخواند . آمد پیشم و اصرار که ، یک نمایشنامه بنویسم برای اجرا ... ! که گفتم :" برادر من ، تو هم وقت گیر آوردی در این بی حوصلگی !؟" که گفت :" اتفاقا همین الان وقتش است ؛ تو پیس را بنویس ، بقیه اش هم با من ...!"

... چند روزی این پا و آن پا کردم ؛ بلکه پشیمان شود ؛ که نشد ! و هر روز هم اصرارش بیشتر ؛ بالاخره ، ناچار دست به قلم شدم . خیلی فکر کردم که درام بنویسم یا طنز !؟ اما با موقعیت آن روزها ، که غم و غصه همین طوری هم ، تمام زندگیمان را پر کرده بود ؛ احساس کردم ... نوشتن درام ، نمک به زخم پاشیدن است ؛ برای همین هم سعی کردم ؛ نمایشنامه ای بنویسم که کمی غم و غصه از چهره ها بزداید و لبخندی به لب ها بنشاند .
یک هفته ای طول کشید تا نمایشنامه در آمد . در این فاصله دوستم هم تمامی مقدمات را آماده کرد . بازیگران که اکثرا از دوستان و هم دانشکده ای های خودمان بودند و برای تمرین هم که سالن تئاتر دانشکده داشت خاک می خورد !

... از همان روز اول تمرین ، یکی دو سه تا از بچه های سلسبیل که از رفقا و بچه محل های "سعید قرتی" بودند ؛ شده بودند مشتری پاچالی تماشای تمرین بچه ها ! با سعید می آمدند و با او هم می رفتند . یکی دو روز اول ؛ ای ... اعتراضکی از طرف بعضی از بچه ها بود که ، موقع تمرین حضور یکی دو سه تا تماشاچی ، تمرکزمان را به هم می زند و موضوع لو می رود و از این حرف ها ... ، ولی آن قدر این بچه ها ، صمیمی و شاد و شنگول بودند که همه ، خیلی زود به حضورشان عادت کردیم . کما اینکه ، یک روز که نیامدند ؛ همه سراغشان را از سعید می گرفتند . آخر تمرین هم یکیشان با ساز دهنی ، رنگ می گرفت و یکی شان هم ترانه های کوچه بازاری را با قر و اطوار می خواند و سعید هم که معطل ......بود ، یک دلی از عزا در می آورد و قر کمرش را چاشنی زحمت رفقا ...!

... در این یکی دو سه ماهه تمرین ؛ دوستم هم ، زد به در و دیوار که سالنی جور کند برای اجرا ؛ دنبال کم هم نبود ؛ به کمتر از تئاتر شهر و تالار وحدت هم ، نمی خواست که رضایت بدهد ! برای سالن های دولتی هم ، باید مجوز اجرا می گرفتیم و این هم یعنی هفت خان رستم ...؛ که این دوست عزیز ما ، پاشنه ها را ور کشید و سفت و سخت افتاد دنبال کار ! تا بالاخره ، قرار شد ، اجرا در یکی از سالن های تئاتر شهر انجام شود . و شب اول اجرا هم ، هیئت داوری جهت صدور مجوز ؛ اجرا را ببینند و در صورت تایید مجوز صادر شود .

... تماشاچی های شب اول ، اکثرا ، افتخاری و دعوتی بودند . ردیف اول صندلیها هم در اختیار هیئت ژوری بود که با میهمانانشان ، ده دوازده نفری می شدند . نمایش در بهترین کیفیت ممکنه اجرا شد و از آنجایی که طنز مایه ای بود شاد و کمیک ؛ خنده بسیاری بر لبهای غمگین و غصه دار تماشاچیان نشاند . نمایش که تمام شد و چراغهای سالن روشن گردید ؛ پرده کنار رفت و بازیگران برای تشکر و تعظیم ، در مقابل تماشاچیان به صف ایستادند و تماشاچیان با کف زدن های مداوم خود تشویق جانانه ای کردند . از پشت پرده صورت تک تک اعضای هیئت ژوری را که نگاه می کردم ؛ ظاهرا رضایت را می شد ، در عمق چشمانشان دید . که ناگهان ؛ چشمتان روز بد نبیند ؛ از ته سالن صدای ساز دهنی با رنگ شادی ، بلند شد ؛ و بلافاصله رفقای سعید بودند که شروع کردند به خواندن یکی از معروفترین ترانه های ایرانی ...!

" حالا بابا کرم
     آره دوستت دارم
        شیشه بابا رو نشکنی
           آی بستنی و آی بستنی ..."
و تمام تماشاچیان هم با آن ها همنوا شدند و بدتر از آن سعید بود که آنچنان ؛ رقصی کرد روی سن ؛ که همه چهار چشمی هاج و واج مانده بودند ! و بد تر از همه ، اعضای هیئت ژوری بود که چشمانشان ؛ از حدقه در آمده بود که هیچ ؛ دهانشان هم از تعجب آن چنان باز مانده بود که تا ته حلقشان را هم می شد دید ...!

... تقریبا ، قید مجوز را زده بودیم که بعد یک هفته ای ، دوستم زنگ زد که : " مشتلق ؛ که از مدیریت سالن زنگ زدند که مجوز آمده ...!" با عجله ، به اتفاق رفتیم تئاتر شهر و بلافاصله دفتر مدیریت ! مجوز را خواندم ؛ فقط مانده بود که از تعجب شاخ در بیاورم ...! پس از تایید مجوز اجرا ، در انتهای آن نوشته بودند :
" آیتم آخر نمایش ، ابتکار جالبی بود که در نوع خود ش منحصر به فرد بود ...!"